کارشناس مسائل سیاسی:
هر جا آمریکا وارد شد، ملتها آسیب دیدند
کارشناس سیاسی با اشاره به تجربه کشورهایی که هدف مداخلات آمریکا قرار گرفتهاند، تأکید کرد و گفت: حضور نظامی و تحریمهای واشنگتن در کشورهای مختلف نه دموکراسی، بلکه فقر، ناامنی و غارت منابع ملتها را به همراه داشته است.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی تفتان ما، زهرا سیاسر با بیان اینکه سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا طی دهههای گذشته همواره با ادعاهایی چون دفاع از دموکراسی، آزادی و حقوق بشر همراه بوده است، بیان کرد: بررسی تحولات میدانی در کشورهایی که آمریکا بهصورت مستقیم یا غیرمستقیم در آنها مداخله داشته، نشان میدهد این شعارها اغلب با واقعیتهای تلخی همچون جنگ، فقر، ناامنی و غارت منابع ملی همراه شده است؛ از خاورمیانه تا آمریکای لاتین، رد پای سیاستهای مداخلهجویانه واشنگتن بهوضوح قابلمشاهده است.
دموکراسی؛ ابزاری برای مشروعسازی مداخله
وی با اشاره به استفاده ابزاری آمریکا از مفهوم دموکراسی گفت: آمریکا همواره تلاش کرده حضور نظامی و سیاسی خود در مناطق مختلف جهان را با شعار دموکراسی توجیه کند، درحالیکه نتایج عملی این مداخلات، چیزی جز بیثباتی و تخریب ساختارهای اجتماعی نبوده است.
کارشناس سیاسی تشریح کرد: تجربه افغانستان و عراق بهخوبی نشان میدهد که هدف اصلی، استقرار دموکراسی نبوده است؛ پس از سالها اشغال نظامی، نهتنها امنیت پایدار شکل نگرفت، بلکه این کشورها با بحرانهای عمیق اقتصادی، گسترش تروریسم و تضعیف حاکمیت ملی مواجه شدند؛ این روند نشان میدهد که دموکراسی در گفتمان آمریکایی، بیشتر یک پوشش سیاسی برای تأمین منافع راهبردی است.
غارت منابع؛ پیامد مشترک حضور آمریکا
سیاسر با تأکید بر اینکه حضور آمریکا اغلب با غارت منابع ملتها همراه بوده، تصریح کرد: هر جا پای آمریکا باز شده، منافع اقتصادی در اولویت قرار گرفته است؛ در عراق، کنترل منابع نفتی به شرکتهای غربی واگذار شد و مردم این کشور سهمی از ثروت ملی خود نبردند؛ در افغانستان نیز منابع معدنی و موقعیت ژئوپلیتیکی این کشور، نقش مهمی در تداوم حضور آمریکا داشت.
وی خاطرنشان کرد: این الگو در آمریکای لاتین نیز تکرار شده است؛ کشورهایی که دارای منابع غنی انرژی هستند، همواره تحتفشار سیاسی و اقتصادی آمریکا قرار گرفتهاند؛ واشنگتن استقلال اقتصادی این کشورها را برنمیتابد و تلاش میکند با ایجاد وابستگی، مسیر بهرهبرداری از منابع آنها را هموار کند.
این کارشناس سیاسی با اشاره به نقش تحریمهای اقتصادی آمریکا گفت: تحریمها یکی از اصلیترین ابزارهای فشار آمریکا علیه ملتهای مستقل است. این ابزار، بدون شلیک گلوله، زندگی میلیونها انسان را تحتتأثیر قرار میدهد؛ تحریمها باعث کاهش ارزش پول ملی، افزایش بیکاری، کمبود دارو و فشار معیشتی میشود و در نهایت نارضایتی اجتماعی را تشدید میکند.
وی اظهار کرد: هدف نهایی تحریمها، وادارکردن دولتها به عقبنشینی از مواضع مستقل و باز کردن راه برای نفوذ اقتصادی و سیاسی آمریکاست؛ این نوع فشار، مصداق بارز استثمار ملتها در قالبی جدید و بهظاهر قانونی است.
ونزوئلا؛ نمونهای از استعمار نوین
کارشناس سیاسی با اشاره به تحولات ونزوئلا خاطرنشان کرد: ونزوئلا یکی از روشنترین نمونههای سیاستهای مداخلهجویانه آمریکا در سالهای اخیر است؛ این کشور باوجود دارابودن ذخایر عظیم نفتی، به دلیل استقلال سیاسی، هدف تحریمهای شدید و فشارهای همهجانبه قرار گرفته است.
وی ادامه داد: آمریکا با مسدودسازی داراییها، تحریم صنعت نفت و حمایت از جریانهای مخالف، تلاش کرده ساختار سیاسی ونزوئلا را تضعیف کند؛ این اقدامات نشان میدهد که آمریکا همچنان همان سیاست قدیمی فشار، بیثباتسازی و تغییر رفتار یا ساختار حکومتها را دنبال میکند.
انتهای خبر/ https://asrehamoon.ir/vdcb9sb8srhbw0p.uiur.html
دموکراسی؛ ابزاری برای مشروعسازی مداخله
وی با اشاره به استفاده ابزاری آمریکا از مفهوم دموکراسی گفت: آمریکا همواره تلاش کرده حضور نظامی و سیاسی خود در مناطق مختلف جهان را با شعار دموکراسی توجیه کند، درحالیکه نتایج عملی این مداخلات، چیزی جز بیثباتی و تخریب ساختارهای اجتماعی نبوده است.
کارشناس سیاسی تشریح کرد: تجربه افغانستان و عراق بهخوبی نشان میدهد که هدف اصلی، استقرار دموکراسی نبوده است؛ پس از سالها اشغال نظامی، نهتنها امنیت پایدار شکل نگرفت، بلکه این کشورها با بحرانهای عمیق اقتصادی، گسترش تروریسم و تضعیف حاکمیت ملی مواجه شدند؛ این روند نشان میدهد که دموکراسی در گفتمان آمریکایی، بیشتر یک پوشش سیاسی برای تأمین منافع راهبردی است.
غارت منابع؛ پیامد مشترک حضور آمریکا
سیاسر با تأکید بر اینکه حضور آمریکا اغلب با غارت منابع ملتها همراه بوده، تصریح کرد: هر جا پای آمریکا باز شده، منافع اقتصادی در اولویت قرار گرفته است؛ در عراق، کنترل منابع نفتی به شرکتهای غربی واگذار شد و مردم این کشور سهمی از ثروت ملی خود نبردند؛ در افغانستان نیز منابع معدنی و موقعیت ژئوپلیتیکی این کشور، نقش مهمی در تداوم حضور آمریکا داشت.
وی خاطرنشان کرد: این الگو در آمریکای لاتین نیز تکرار شده است؛ کشورهایی که دارای منابع غنی انرژی هستند، همواره تحتفشار سیاسی و اقتصادی آمریکا قرار گرفتهاند؛ واشنگتن استقلال اقتصادی این کشورها را برنمیتابد و تلاش میکند با ایجاد وابستگی، مسیر بهرهبرداری از منابع آنها را هموار کند.
این کارشناس سیاسی با اشاره به نقش تحریمهای اقتصادی آمریکا گفت: تحریمها یکی از اصلیترین ابزارهای فشار آمریکا علیه ملتهای مستقل است. این ابزار، بدون شلیک گلوله، زندگی میلیونها انسان را تحتتأثیر قرار میدهد؛ تحریمها باعث کاهش ارزش پول ملی، افزایش بیکاری، کمبود دارو و فشار معیشتی میشود و در نهایت نارضایتی اجتماعی را تشدید میکند.
وی اظهار کرد: هدف نهایی تحریمها، وادارکردن دولتها به عقبنشینی از مواضع مستقل و باز کردن راه برای نفوذ اقتصادی و سیاسی آمریکاست؛ این نوع فشار، مصداق بارز استثمار ملتها در قالبی جدید و بهظاهر قانونی است.
ونزوئلا؛ نمونهای از استعمار نوین
کارشناس سیاسی با اشاره به تحولات ونزوئلا خاطرنشان کرد: ونزوئلا یکی از روشنترین نمونههای سیاستهای مداخلهجویانه آمریکا در سالهای اخیر است؛ این کشور باوجود دارابودن ذخایر عظیم نفتی، به دلیل استقلال سیاسی، هدف تحریمهای شدید و فشارهای همهجانبه قرار گرفته است.
وی ادامه داد: آمریکا با مسدودسازی داراییها، تحریم صنعت نفت و حمایت از جریانهای مخالف، تلاش کرده ساختار سیاسی ونزوئلا را تضعیف کند؛ این اقدامات نشان میدهد که آمریکا همچنان همان سیاست قدیمی فشار، بیثباتسازی و تغییر رفتار یا ساختار حکومتها را دنبال میکند.
انتهای خبر/ https://asrehamoon.ir/vdcb9sb8srhbw0p.uiur.html
يکشنبه ۱۴ دی ۱۴۰۴ ساعت ۰۸:۰۰
کد مطلب: 456264
