تفتان ما - آزادگان؛ فاتحان قله‌های صبر ایران**

بیست و ششم مردادماه، نه یک تقویمِ صرف، که سندی زنده از پیروزی اراده بر حصارهای آهنین است؛ روزی که بازگشت سرافرازانه آزادگان به میهن، نقطه عطفی در تاریخِ مقاومت ایران اسلامی شد تا بار دیگر به جهان ثابت شود که هیچ زنجیری قادر به حبس اندیشه و ایمانِ فرزندانِ این سرزمین نیست.

حوریه ناروئی در یادداشتی به گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی تفتان ما نوشت:امروز که به آن دوران می‌نگریم، درک می‌کنیم که آزادگان ما چگونه با صبرِ راهبردی خود، پایه‌های اقتدار فعلی کشور را بنا کردند. اسارت برای این عزیزان، نه پایانِ راه، بلکه «فصلی از جهادِ خاموش» بود. جهادی که در آن، آهنِ زندان‌ها در برابر فولادِ اراده‌شان نرم شد. آنان پس از بازگشت به کشور، نه به دنبال سهم‌خواهی، بلکه با روحیه‌ای جهادی در عرصه‌های مختلف علمی، اجتماعی و فرهنگی، بار دیگر در خط مقدمِ سازندگی قرار گرفتند. این ویژگیِ منحصر‌به‌فرد، یعنی «مقاومت فعال»، همان چیزی است که جامعه امروز ما برای عبور از چالش‌های گوناگون به آن نیازمند است. انتقال این تجربه زیسته به نسل‌های جدید، که دوران دفاع مقدس را در کتاب‌ها خوانده‌اند، یک رسالت خطیر برای ما به عنوان اهالی رسانه است. ما باید نشان دهیم که مقاومت، یک کهن‌الگو یا یک نوستالژیِ غبارگرفته نیست؛ بلکه یک ضرورتِ جاری برای بقا و پیشرفت در دنیای پیچیده امروز است. تحلیلِ جامعه‌شناختی بازگشت آزادگان نشان می‌دهد که حضور آنان در میان مردم، پیوندی عمیق میان نسل‌های مختلف برقرار کرد. آنان نمادهای زنده‌ی «امید به آینده» هستند. کسی که سال‌ها شکنجه و غربت را تحمل کرده و باز هم با لبخند و امید به کشور بازگشته است، بهترین الگو برای جوانانی است که در دنیای امروز با چالش‌های مختلف مواجه‌اند. اگر امروز از «امنیت پایدار» در منطقه صحبت می‌کنیم، بخشی از ریشه این درخت تنومند، در صبرِ همین آزادگان و خانواده‌هایشان نهفته است. آنان در طول دوران اسارت، با تحمل رنج‌های طاقت‌فرسا، پیامی را به دشمن مخابره کردند که بسیار فراتر از توان نظامی بود؛ پیامی مبنی بر اینکه «ملت ایران، ملتِ بریدن نیست». به عنوان خبرنگار، معتقدم که گرامیداشت ۲۶ مرداد، نباید محدود به برگزاری همایش‌ها و انتشار بیانیه باشد. ما نیازمند بازخوانیِ «فلسفه اسارت» در ادبیات سیاسی کشور هستیم. باید پرسید آن چه عاملی باعث شد که یک نوجوان یا جوان در بدترین شرایط ممکن، اصول اخلاقی خود را حفظ کند؟ این همان «قدرت نرم» است که دشمنان ما در تحلیل‌های خود اغلب از آن غافل می‌مانند. آزادگان، سندِ زنده حقانیت ما در عرصه بین‌الملل هستند؛ گواهانی که با بدن‌های مجروح و روحیه‌های پولادین، تاریخِ پرحادثه انقلاب را روایت می‌کنند. امروز، مسئولیت ما دوچندان است. در حالی که بدخواهانِ این مرز و بوم سعی دارند با جنگِ ترکیبی و فشارهای روانی، اراده ملت را هدف قرار دهند، بازگشت به آموزه‌های «آزادگان»، کارآمدترین پادزهر است. آن‌ها به ما آموختند که حتی در انفرادی‌ترین و تاریک‌ترین لحظاتِ زندگی هم می‌توان «آزاد» بود، به شرطی که «اندیشه» در بندِ هوی و هوس یا ترس قرار نگیرد. تکریمِ آزادگان، تکریمِ ارزش‌های والایی است که امنیت و استقلال ما بر پایه آن استوار است. در پایان، سالروز ورود سرافرازانه آزادگان به میهن را به این اسطوره‌های پایداری و خانواده‌های صبور و مقاوم آنان تبریک عرض می‌کنم. از خداوند متعال مسئلت دارم که روحیه ایثار و مقاومت این عزیزان را در کالبدِ جامعه ما بیش از پیش جاری سازد تا تحت زعامت رهبر معظم انقلاب، شاهد اعتلای روزافزون نظام مقدس جمهوری اسلامی باشیم. یادمان باشد که هر قدمی که برای معرفی این عزیزان برمی‌داریم، گامی برای تقویتِ ستون‌های خیمه انقلاب است. این حماسه‌سازان، تا همیشه تاریخ، فاتحانِ قله‌های صبر و استقامت خواهند ماند و نامشان بر تارکِ عزتِ ایران خواهد درخشید. به قلم:حوریه ناروئی