پایگاه خبری تحلیلی تفتان ما 16 آبان 1395 ساعت 12:50 http://www.taftanema.ir/news/435362/برایم-سخت-اتاقی-مردها-هستند-بخوابم -------------------------------------------------- با خاطرات آزاده، فاطمه ناهیدی؛ عنوان : برایم سخت بود در اتاقی که مردها هستند، بخوابم -------------------------------------------------- شب را همان‌جا در اتاق افسرها ماندم. یکی از افسرها زیراندازی را که از کارتن بود و روی آن می‌نشست، آورد و گفت: «روی این بخواب.» امّا من نمی‌توانستم بخوابم. چراغ اتاق روشن بود و برایم سخت بود در اتاقی که مردها هستند، دراز بکشم و بخوابم. متن : به گزارش سرویس تا شهدا تفتان ماآنچه در ادامه می خوانید، قسمتی از کتاب خاطرات خانم فاطمه ناهیدی یکی از چهارشیر زن اسیر ایرانی با عنوان چشم درچشم آنان است. کتاب خاطرات فاطمه ناهیدی را که در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران ۴ سال اسیر بود ، دفتر ادبیات و هنر مقاومت در سال ۱۳۷۵ برای نخستین بار منتشر کرد. چشم در چشم آنان سیصدوچهل وسومین کتاب منتشر شده توسط این دفتر و پنجاه وچهارمین اثر منتشر شده از خاطرات آزادگان دفاع مقدس در این مجموعه است. چشم در چشم آنان ـ سومین اثر از خاطرات زنان اسیر ایرانی در بازداشتگاه های بی آفتاب عراق است که توسط دفتر ادبیات و هنر مقاومت منتشرشده است. فرمانده آمد. پرسید: عربی بلدی؟ گفتم: نه. مترجمی را به اسم علی آوردند که شکم خیلی بزرگی داشت. با احترام سلام کرد. فرمانده شروع کرد به سؤال کردن. و از سؤال هایش به نظر می رسید که بعثی نباشد. می گفت: شما چطور مسلمانی هستید و قرآن می خوانید، ولی عربی بلد نیستید. گفتم: من قرآن را می توانم بخوانم. قرآن با زبان شما فرق می کند. زبان شما زبان عامیانه است و با زبان قرآن فرق می کند. چون نزدیک غروب بود، پرسیدم: اذان شده؟ گفت: برای چه می خواهی؟ گفتم: می خواهم نماز بخوانم. گفت: نماز هم می خوانی؟ گفتم: بله. گفت: نماز را به فارسی می خوانی؟ گفتم: نه، به همان زبان قرآنی می خوانم. گفت: از کجا آمدی؟ گفتم: از تهران. گفت: برای چی؟ ارتشی هستی؟ سپاهی هستی، چی هستی؟ گفتم: شما حمله کردید ما هم دفاع می کنیم. ما همه برای کمک آمده ایم. من برای درمان آمده بودم. پاکتی را آوردند که خنجری را که به پایم بسته بودم، در آن بود. همین طور قیچی و یک سری مدارک دیگر. پرسید: این برای چیه؟ گفتم: قبلاً هم گفتم، چون با قیچی نمی توانستم لباس سربازها را ببرم، با این لباسشان را پاره می کردم. با تمسخر خندید و باز یک مقدار دربارة مسائل نظامی صحبت کرد و یک مقدار هم دربارة انقلاب سؤال کرد که در ایران چه خبر است؟ چه کسی حاکم بر قضایاست؟ مردم چه کسی را بیشتر قبول دارند و چه کسی بیشتر طرفدار دارد؟ چه گروه هایی فعالیت می کنند؟ فکر کردم حالا که موقعیتی پیش آمده انقلاب ایران را بیشتر باز کنم، پس فرصت را از دست ندهم. شروع کردم به صحبت دربارة امام و حرکت مردم و در مقابل سؤالاتی که می کرد، توضیحات اضافه می دادم. احساس می کردم از انقلاب هم خوشش می آید هم ترسی در دلش می افتد. به این جاها که می رسید، به مترجم می گفت بگو کافی است. می دیدم که حتی از شنیدن و فهمیدن این مطالب هم وحشت دارد. بعد که بازجویی تمام شد، گفت: دوست داری بروی کربلا؟ گفتم: معلوم است که دوست دارم. گفت: خب، می بریمت. گفتم: ولی دوست ندارم شما مرا ببرید. دوست دارم خودم بروم. و ان شاالله هم می روم. گفت: چه جوری می خواهی بروی؟ ما که نمی گذاریم. گفتم: ان شاالله جنگ که تمام شد و اینجا حکومت اسلامی برقرار شد، می روم. گفت: الآن هم حکومتش اسلامی است. گفتم: اگر اسلامی بود، با ما جنگ نمی کردید. گفت: شما جنگ را شروع کردید. گفتم: نه، همین وجود من در اینجا نشان دهندة این است که ما جنگ را شروع نکردیم. من یک آدم معمولی هستم و شغلم هم در ارتباط با زن هاست و نباید اینجا باشم. ولی به خاطر حمله ای که شما کردید، من مجبور شدم دست از کارم بکشم و به اینجا بیام. اگر ما جنگ را شروع کردیم، باید آمادگی هم داشتیم، ولی تمام نیروهای ما، امداد ما، تجهیزات نظامی ما، همه مردمی هستند. در صورتی که تمام تجهیزات شما مشخص است که از کمپانی درآمده بیرون. خندید و گفت: قبل از اینکه شما اسیر بشید، ما دو تا دختر دیگر گرفته ایم که قول داده اند که بروند خرمشهر و با ما همکاری کنند. ما هم آزادشان کردیم. اگر شما هم با ما همکاری کنی، هم به کربلا می فرستیمت هم به ایران پیش خانواده ات. گفتم: من نه آن کربلا را می خواهم نه امام حسین(ع) این زیارت را از من قبول خواهد کرد و نه می خواهم به این شکل به ایران بروم. همان طور که اسیر شدم، هر وقت خدا خواست، آزاد می شوم. اگر هم نخواست که من بندة او هستم. برایشان خیلی عجیب بود که من این طور جسورانه در مقابلشان ایستاده ام. چون آنها برای زنانشان هیچ ارزشی قائل نبودند. درست است که دیگر آنها را زنده زیر خاک نمی کردند ولی آنها را به شکل مدرن تری زنده به گور می کردند. فقط تعداد انگشت شماری از زنانشان بودند که یا خلبان بودند یا جزء نیروهای درمانی و پزشکی. به همین دلیل اینها حساسیت خاصی نسبت به من پیدا کرده بودند و فکر می کردند که شخصیتی را گرفته اند. از نیرویی که در خود می دیدم هم خوشحال بودم و هم متعجب. البته نمی توانم بگویم از آنها ترسی نداشتم، ولی خداوند در من نیرویی ایجاد کرده بود که وقتی جلو آنها می ایستادم، جز او هیچ چیز در نظرم نبود. بچّه که بودم، در ماه محرم که برای تماشای سینه زنی و عزاداری می رفتم، پیش خود می گفتم: خدایا، اگر من در آن زمان بودم، هیچ وقت امام حسین(ع) را تنها نمی گذاشتم. و این فکر زمان کودکی، از لحظه ای که اسیر شدم، در ذهنم زنده شد. بنابراین اگر جلو اینها شُل می آمدم، یعنی به امام حسین(ع) پشت کرده بودم. این افکار نیرویی به من می داد که وقتی می خواستم صحبت کنم، از استواری صدای خود شگفت زده می شدم. گاهی آدم ممکن است چیزهایی را در خود ندیده باشد، ولی آن توانایی ها را در عمل از خود می بیند. من همیشه دعا می کردم که خدایا، آن ارزش اسلامی و انقلابی را هیچ وقت از من نگیر. آن شب مرا بردند به اتاقی که افسرها اسیر بودند. برادر قبادی را هم به اتاقی که سربازها و پاسدارها بودند، بردند. افسرها ده نفر می شدند. اتاق ها بزرگ بود و حالت سالن داشت. سربازی بود به اسم محمد که فارسی هم می دانست. گفت: من جیش شعبی هستم. حدود ۳۰ سال داشت. پرسید: تو چرا آمده ای اینجا؟ و با دلسوزی سفارش می کرد: زیاد با اینها سر و کله نزن. اصلاً با سربازها حرف نزن. اینها وحشی هستند. هر چه می خواستی، به خودم بگو برات بیاورم. گفتم: چیزی لازم ندارم. دور تا دور اتاق پنجره داشت. می شد بیرون را دید. محمد می گفت: با این علی حرف نزن، آدم بدی است. همان طور که با من صحبت می کرد، مواظب بود کسی نیاید. می گفت: به کسی نگو من چی گفتم. احساس کردم بین اینها آدمی مطمئن پیدا کرده ام. پرسید: چرا آمدی؟ من هم برایش از انقلاب صحبت کردم. همان شب تعدادی از فرماندهان عراقی آمدند بازجویی. مشخص بود برای دیدن آمده اند و نه برای بازجویی. آمده اند ببینند یک زن که در خط مقدم اسیر شده، چه شکلی است؟ من مانتوی گشادی پوشیده بودم با شلوار و روسری که حالت مقنعه را داشت. کفش هایم هم آدیداس بود. با تعجب می پرسیدند: این کفش ها را برای چی پوشیده ای؟ یک زن که از این کفش ها نمی پوشد. کفش یک زن نباید این طوری باشد. گفتم: خب، من قصدم کمک بود. باید این کفش ها را می پوشیدم. این سؤال و جواب ها خیلی ناراحتم می کرد، به خصوص یکی دو نفرشان عرب خرمشهری بودند و حرف های ناجوری می زدند. می گفتند: تو از فلان جا فرار کرده ای، من تو را می شناسم. حالا آمده ای اینجا می جنگی. و از این حرف ها. آن شب تا صبح گروه گروه می آمدند و می رفتند. شب را همان جا در اتاق افسرها ماندم. یکی از افسرها زیراندازی را که از کارتن بود و روی آن می نشست، آورد و گفت: روی این بخواب. امّا من نمی توانستم بخوابم. چراغ اتاق روشن بود و برایم سخت بود در اتاقی که مردها هستند، دراز بکشم و بخوابم. شناختی از آن افسرها نداشتم. از کجا معلوم که آنها آدم های خودساخته ای باشند؟ تعدادی به حکم وظیفه آمده بودند و بسیار نگران به نظر می رسیدند. چند نفر هم عرب بودند حاضر بودند برای آزاد شدن خود خیلی ها را به کشتن بدهند. یکی از آنها می گفت: شما انقلاب کردید و این بلا را سر ما آوردید. و شروع کرد به فحاشی. این اولین شب اسارتم بود. صبح نزدیک اذان بلند شدم. گفتم: در را باز کنید بروم وضو بگیرم. هم علی بود هم محمد. محمد گفت: نه، حالا نرو. الآن آنجا امنیت ندارد. سربازها آنجا هستند. همین جوری نمازت را بخوان. فکر کردم بی دلیل حرف نمی زند تیمم کردم و نمازم را خواندم. می دیدم که محمد از پشت پنجره تمام حرکات و رفتار مرا زیر نظر دارد. شاید می خواست چیزی دستگیرش بشود. باز رفت و آمد شروع شده بود. افسرهای رده بالا دسته به دسته می آمدند. سؤال و جواب می کردند. بین آنها عدّه ای رفتار معقولی داشتند. و بعضی هم بودند که رفتار و گفتار زشتی داشتند و آدم را از درون می لرزاندند. یکی شان گفت: پدرت را در می آوریم. فکر کرده ای ولت می کنیم. می آیی می جنگی؟ خمینی خمینی می کنی؟ ادامه دارد... منبع: تاریخ شفاهی ایران/مشرق